Wanneer je boos bent als Jan Roos

by jcgoilo

Moet ik mijn leven aanpassen? Omdat er wordt aangeklopt? Omdat er wordt gevraagd voor onderdak? Voor water, voor een matras of een bank. Voor één nacht? Het begint altijd met één nacht. En denk jij dat zij de huur betalen? Of mee betalen aan de elektriciteit? Water. Gas. Internet? Zilveren bestek, doe maar meteen ook mijn porseleinen afdroogrek. Dekens, mijn peperdure dekbedovertrek. En de volgende ochtend. Tijdens ontbijt een gezellig gesprek. En als afscheidscadeau, een cheque. Van 1 miljoen euro. En daarna nog mijn pincode. Oh en als hun auto vastzit, mijn krokodillenbek. Of ben ik nou gek? Het geld groeit toch niet op mijn rug!? En als het zo was, dan had ik nog steeds moeite om het te epileren. Of moet ik het soms eraf scheren? En overhandigen. Ik vraag ze toch ook niet om voor mij bij het douche putje opzoek te gaan naar goud?

Geloof me. Ik ben gastvrij. Ook al krijg ik een burn-out. Gek stelletje ros en gele spekfiguren. Ze eten al mijn bonbons op! En ik maar voor ze rondrennen als een kip zonder kop. Als een technicus die teveel MDMA heeft genomen bij pukkelpop. En ze willen zeker ook een koekje erbij. Vast wel twee. Of drie, of vier, of vijf. Continue! Geef één lange vinger en ze nemen je hele hand. Met verpakking en al. Nee weetje wat, nog beter. Geef mij maar die verpakking. Noem mij meneer de Afvalberg. Vol beschimmelde sporen van een verdorven verleden. Toen ik alles had. Alles. Toen de wereld voor mij beter was. Waar blijft de koning wanneer je hem nodig hebt? Waarom is de meerderheid zo machteloos. Oprotten met al die mensenrechten. Ik ben boos. Als Jan Roos.

Advertisements